martes, junio 30, 2009

WACKO


Personaxe contradictorio este
Jacko Wacko.
Deixou para a historia videoclips q son obras mestras do xénero, e q non deixan de ser tremendamente metafóricos, como este Thriller, no q interpreta a alguén doce e cercano q sofre horribles mutacións e acaba sendo un zombi danzante.
Este videoclip aterrorizoume cando era un neno ata o paroxismo, como agora me aterroriza alcanzar a atisbar as horribles condicións de vida do seu creador.
A visionaria historia dunha vida en formato MTV.













Personaje contradictorio este Jacko Wacko.
Dejó para la historia videoclips q son obras maestras del género, y q no dejan de ser tremendamente metafóricos, como este Thriller, en el q interpreta a alguien dulce y cercano q sufre horribles mutaciones y acaba siendo un zombi danzante.
Este videoclip me aterrorizó cuando era un niño hasta el paroxismo, como ahora me aterroriza alcanzar a atisbar las horribles condiciones de vida de su creador.
La visionaria historia de una vida en formato MTV.

lunes, junio 22, 2009

SÓNAR_09


sónar
Fira Gran vía. Barcelona. 20/junio/2009

Calambres rítmicos.

Pois o venres collín outro avión e plánteime en Barcelona para acudir ao sónar 2009, o maior acontecemento de música electrónica e avanzada de España e dos máis punteiros de Europa, e hei de dicir que a experiencia resultou moi divertida, inspiradora e fructífera.

O cartel estaba repleto de propostas interesantes pero narrarei aquí as miñas preferencias e descubrimentos, desde a subxetividade máis absoluta, que como xa saberedes desde fai eóns, é a divisa de Pravda.

Se a situación mesma de estar nunha xigantesca nave ás escuras rodeado de miles de persoas non fose de por si soa impresionante, escoitar música q che entusiasma é un salvoconducto inexcusable cara ao éxtasis.
Así foi o set de Moderat.
Graves q cruxían como calambres nos glaciares árticos, escaladas rítmicas en busca do cáliz do subidón dopante, pero dotadas dunha elegancia infinita, e unha capacidade melódica capaz de facer claudicar ata o baile (se é q os movementos autista-espasmódicos q eu realizaba poden ter a consideración de baile) a un popero coma min.
"Rusty nails" foi o meu punto álxido da noite, sublime compendio de todo o subiugante q pode ter a música electrónica: Rítmica de beleza sincopada, calidez a baixo cero, elegancia sintética.
Se a iso sumamos un son nítido q se sentia nos ósos e un xogo de luces e proxeccións q aunaba nunha simbiosis prodixiosa sutileza e contundencia, técnica e sentimento, podemos asegurar q é unha experiencia difícil de igualar neste tipo de eventos.
O q si é de verdade inigualable, é a compañía de Marta Cuba, versada neste tipo de manifestacións musicales, e q foi a guinda ao meu pastel techno.

Tamén apuntarón alto para o meu gusto, os míticos popes do techno Orbital, e a inquietante Fever Ray, coa súa amalgama nórdica de sons sintéticos, actitude desasosegante e imaxinería de pesadelo vikingo high-tech.
Animal collective exhibiron potencia e imaxinación, pero a min resúltanme aletargantes, cústame comulgar coa súa proposta de africalismo arty.

Polo demáis non faltarón os paseos polas Ramblas e as comidas con amigos como Juan en restaurantes ás escuras.

Un fin de semana xenial, mes amis.




Calambres rítmicos
.

Pues el viernes cogí otro avión y me plante en Barcelona para acudir al sónar 2009, el mayor acontecimiento de música electrónica y avanzada de España y de los más punteros de Europa, y he de decir que la experiencia ha resultado muy divertida, inspiradora y fructífera.
El cartel estaba repleto de propuestas interesantes pero narraré aquí mis preferencias y descubrimientos, desde la subjetividad más absoluta, que como ya sabréis desde hace eones, es la divisa de Pravda.

Si la situación misma de estar en una gigantesca nave a oscuras rodeado de miles de personas no fuera de por si sola impresionante, escuchar música q te entusiasma es un salvoconducto inexcusable hacia el éxtasis.
Así fue el set de Moderat.
Graves q crujían como calambres en los glaciares árticos, escaladas rítmicas en busca del cáliz del subidón dopante, pero dotadas de una elegancia infinita, y una capacidad melódica capaz de hacer claudicar hasta el baile (si es q los movimientos autista-espasmódicos q yo realiza pueden tener la consideración de baile) a un popero como yo.
"Rusty nails" fue mi punto álgido de la noche, sublime compendio de todo lo subyugante q puede tener la música electrónica: Rítmica de belleza sincopada, calidez a bajo cero, elegancia sintética.
Si a ello sumamos un sonido nítido q se sentía en los huesos y un juego de luces y proyecciones q aunaba en una simbiosis prodigiosa sutileza y contundencia, técnica y sentimiento, podemos asegurar q es una experiencia difícil de igualar en este tipo de eventos.
Lo q si es de verdad inigualable, es la compañía de Marta Cuba, versada en este tipo de manifestación musical, y q fue la guinda a mi pastel techno.

Tambien apuntarón alto para mi gusto, los míticos popes del techno Orbital, y la inquietante Fever Ray, con su amalgama nórdica de sonidos sintéticos, actitud desasosegante e imaginería de pesadilla vikinga high-tech.
Animal collective exhibieron potencia e imaginación, pero a mi me resultan aletargantes, me cuesta comulgar con su propuesta de africalismo arty.

Por lo demá no faltarón los paseos por las Ramblas y las comidas con amigos como Juan en restaurantes a oscuras.

Un fin de semana genial, mes amis.

lunes, junio 15, 2009

MOVE (Laboratorio MOVE_09)


Laboratorio MOVE
Expocoruña. A Coruña. 13/junio/2009

Movemento.
Últimamente estou moito en movemento.
Madrid, London, Berlín, Barcelona, Rial, A Coruña... e na Coruña presentóuseme a ocasión de acudir este último finde ao festival de música avanzada laboratorio MOVE.
No espazoso e futurista Expocoruña puidemos gozar de propostas q voan por baixo do radar a salvo do común denominador da mediocridade:

Unha pizpireta Tujiko Noriko q me deixou un gran sabor de boca cunha sonoridade perdida nun punto entre a vanguardia electrónica e a tradición xaponesa, con ese aparente desparpaxo tímido e adolescente tan propio da idiosincrasia nipona pegado á súa saia.


A sorpresa da xornada supúxoa a berlinesa Planningtorock, q coa súa parafernalia de cascos plateados, monos de vaporosa palidez, proxeccións de extática beleza e voz de negra encerrada en moza pálida e loura fixo caer ao público nun feitizo inmediato, onde o experimental se amalgamaba sen problemas co goce sen ambaxes dun proxecto híbrido de imaxe e son q chamaba a atención, coma se non te explicases de onde xurdía a maxia malia verse claramente a suma das partes. Moi interesante.

Para finalizar, a electrónica bailable de Mouse on Mars, a este humilde petimetre, tanto o estilo musical como a necesidade de bailar resúltanlle alleos, pero o set do dúo tivo o seu interese sonoro, máis aínda cando os alí presentes tiveron a oportunidade de presenciar un duelo dancístico entre a nipona Tujiko Noriko e a nosa Marta Cuba, q se lanzaron os seus aquelarres rítmicos a apenas uns centímetros de distancia unha da outra, nin q dicir ten q a do sol naciente non tivo nada q facer ante o electrizante poderío da señorita Cuba e abandonou o recinto antes de q Mouse on Mars coroasen á gañadora sen paliativos do desafío co seu último tema.
É o q ten a arte de vanguardia.







Movimiento.
Últimamente estoy mucho en movimiento.
Madrid, London, Berlín, Barcelona, Rial, A Coruña… y en A Coruña se me presentó la ocasión de acudir este último finde al festival de música avanzada laboratorio MOVE.
En el espacioso y futurista Expocoruña pudimos disfrutar de propuestas q vuelan por debajo del radar a salvo del común denominador de la mediocridad:

Una pizpireta Tujiko Noriko q me dejó un gran sabor de boca con una sonoridad pérdida en un punto entre la vanguardia electrónica y la tradición japonesa, con ese aparente desparpajo tímido y adolescente tan propio de la idiosincrasia nipona pegado a su falda.

La sorpresa de la jornada la supuso la berlinesa Planningtorock, q con su parafernalia de cascos plateados, monos de vaporosa palidez, proyecciones de extática belleza y voz de negra encerrada en chica pálida y rubia hizo caer al público en un hechizo inmediato, donde lo experimental se amalgamaba sin problemas con el disfrute sin ambages de un proyecto híbrido de imagen y sonido q llamaba la atención, como si no te explicaras de donde surgía la magia a pesar de ver claramente la suma de las partes.

Muy interesante. Para finalizar, la electrónica bailable de Mouse on Mars, a este humilde petimetre, tanto el estilo musical como la necesidad de bailar le resultan ajenos, pero el set del dúo tuvo su interés sonoro, más aún cuando los allí presentes tuvieron la oportunidad de presenciar un duelo dancístico entre la nipona Tujiko Noriko y nuestra Marta Cuba, q se lanzaron a sus aquelarres rítmicos a apenas unos centímetros de distancia una de la otra, ni q decir tiene q la del sol naciente no tuvo nada q hacer ante el electrizante poderío de la señorita Cuba y abandono el recinto antes de q Mouse on Mars coronaran a la ganadora sin paliativos del desafío con su último tema. Es lo q tiene el arte de vanguardia.

jueves, junio 04, 2009

TIANANMEN

"I am just a dreamer and you are just a dream"

Neil Young
"Like a hurricane"



O valor non é a ausencia de medo, é a vontade para superalo.


E un heroe descoñecido demostrouno un día fai vinte anos na praza de Tiananmen.
Alguén anónimo q paseaba coas súas bolsas de plástico polas rúas coma ti ou coma min.
E ao decatarse, hastiado, da mesma pretensión de aplastamento da liberdade por parte do monstro gris e burocrático mediante os seus cans metálicos... dixo basta.
Porque se rebuscamos dentro de nós é posible q atopemos un corazón q nos desafíe, unha mente q nos guie, e collóns, moitos collóns.






El valor no es la ausencia de miedo, es la voluntad para superarlo.

Y un héroe desconocido lo demostró un día hace veinte años en la plaza de Tiananmen.
Alguien anónimo q paseaba con sus bolsas de plástico por las calles como tú o como yo.
Y al percatarse, hastiado, de la misma pretensión de aplastamiento de la libertad por parte del monstruo gris y burocrático mediante sus perros metálicos... dijo basta.
Porque si rebuscamos dentro de nosotros es posible q encontremos un corazón q nos desafíe, una mente q nos guie, y cojones, muchos cojones.

domingo, mayo 31, 2009

CABALLO LOCO (Neil Young en el Primavera Sound)

Tamaño de fuente"It's better to burn out 'cause rust never sleeps"

"Hey hey my my (in to the black)"

Neil Young




Neil Young

Primavera Sound. Barcelona. 30/Mayo/09


Imaxinádevos a miles de persoas enfronte dun escenario, expectantes.
Algunhas huestes están formadas por trintañeiros xa expertos nestas lides, pero unha gran maioría apenas acaba de deixar atrás a adolescencia.

Todos están atentos, en vilo, todos agardan con respecto, levan horas de extenuante oferta musical, pero nese momento concéntranse nese punto con verdadeiro interese, coma se soubesen que vai a suceder algo importante, moito máis trascendental q as banalidades que desfilan unha tras outra polos múltiples escenarios.


Esperan en silencio ao chamán.

Entón comparece un home vello con unha guitarra.
Pero ese home vello chámase Neil Young.
E nunca será vello.
É un xigante.


E demóstrao, e todos os alí presentes comprenden o por que dun aura de xenialidade e autenticidade q dura corentas anos.
Domínao todo, a sutileza da melaza acústica como na preciosa "Heart of gold" e o estruendo heroico da furia eléctrica, e aínda por riba, regalounos cumes só ao alcance dos tótems, dos pertencentes ao panteón eterno do Rock: Unha "Hey, hey, my, my" atronadora e arrolladora q xa case ao comezo deixou claro q aquilo ía para momento histórico. Cando Young lanza entre guitarrazos o verso "It's better to burn out 'cause rust never sleeps" séntese o poder terriblemente evocador e telúrico do Rock´n´roll, o riff zarandeache, a batería golpéache, Young cincela as estrofas a machetazos.
A final "Rockin in the free world" antes do increíble bis con "A day in the life" erixiuse como himno dun festival indie q foi conquistado sen atisbo de dúbidas polo clásico de sesenta e tantos anos, e por encima de todo, destacarei un "Cortez the killer" pétreo, ascético, profundo, ferinte, épico e ancestral que me puxo os pelos de punta e o corazón nun puño.


Young retorcíase sobre a súa encabritada guitarra, domándoa en cada son, a súa enerxía aumentaba exponencialmente e os seus anos desvanecíanse e desvanecíanse... e os nosos ollos abríanse, e os nosos corazóns enchíanse e enchíanse, e a exprimía en sons tan nítidos, saturados, distorsionados ou belos como fose necesario en cada momento, e todos nós, baixo a súa influencia, xaleamos tal exhibición de grandeza como se merecía.

Un clásico imperecedeiro.

Polo demais, reunión cos amigos máis queridos, Jontxu, Juan, Xocas, Mario, no Ficómic, paseos por Barcelona da man dunha rapasiña estupenda e o botín persoal de vivir un fin de semana excepcional.





Imaginaos a miles de personas enfrente de un escenario, expectantes.
Algunas huestes están formadas por treintañeros ya expertos en estas lides, pero una gran mayoría apenas acaba de dejar atrás la adolescencia.
Todos están atentos, en vilo, todos aguardan con respeto, llevan horas de extenuante oferta musical, pero en ese momento se concentran en ese punto con verdadero interés, como si supieran que va a suceder algo importante, mucho más trascendental q las banalidades que desfilan una tras otra por los múltiples escenarios.

Esperan en silencio al chamán.
Entonces comparece un hombre viejo con una guitarra.
Pero ese hombre viejo se llama Neil Young.
Y nunca será viejo.
Es un gigante.

Y lo demuestra, y todos los allí presentes comprenden el por qué de un aura de genialidad y autenticidad q dura cuarentas años.
Lo domina todo, la sutileza de la melaza acústica, como en la preciosa "Heart of gold" y el estruendo heroico de la furia eléctrica, y para colmo, nos regaló cumbres solo al alcance de los tótems, de los pertenecientes al panteón eterno del Rock: Una “Hey, hey, my, my” atronadora y arrolladora q ya casi al comienzo dejo claro q aquello iba para momento histórico. Cuando Young lanza entre guitarrazos el verso” It's better to burn out 'cause rust never sleeps” se siente el poder terriblemente evocador y telúrico del Rock´n´roll, el riff te zarandea, la batería te golpea, Young cincela las estrofas a machetazos. La final "Rockin in the free world” antes del increíble bis con "A day in the life" se erigió como himno de un festival indie q fue conquistado sin atisbo de dudas por el clásico de sesenta y tantos años, y por encima de todo, destacaré un “Cortez the killer” pétreo, ascético, profundo, hiriente, épico y ancestral que me puso los pelos de punta y el corazón en un puño.

Young se retorcía sobre su encabritada guitarra, domándola en cada solo, su energía aumentaba exponencialmente y sus años se desvanecían y desvanecían… y nuestros ojos se abrían, y nuestros corazones se henchían y henchían, y la exprimía en sonidos tan nítidos, saturados, distorsionados o bellos como fuera necesario en cada momento, y todos nosotros, bajo su influencia, jaleamos tal exhibición de grandeza como se merecía.
Un clásico imperecedero.


Por lo demás, reunión con los amigos más queridos en el Ficómic, Jontxu, Juan, Xocas, Mario, paseos por Barcelona de la mano de una chica estupenda y el botín personal de haber vivido un fin de semana excepcional.